வாக்காளர்கள் என்ன செய்யப் போகிறார்கள்?
இலங்கையின் எதிர்காலத்தைத் தீர்மானிக்கும் இன்னொரு வாய்ப்பு எதிர்வரும் 14ம் திகதி இலங்கையர்களுக்கு வாய்த்துள்ளது. மாற்றத்தைக் கோரி நின்ற அனுரகுமார திசாநாயக்கவை ஜனாதிபதியாக்கியவர்கள் எதிர்வரும் தேர்தலில் அளிக்கும் வாக்குகளே நாட்டின் திசைவழியை முடிவுசெய்யும். இதை இலங்கையர் அறியாமலில்லை. ஆனால் ஜனாதிபதித் தேர்தல் போல பாராளுமன்றத் தேர்தல் சூடுபிடிக்கவில்லை என்பது சிலரது அவதானிப்பாக இருக்கிறது. ஆனால் இந்தத் தேர்தலின் வழி அமையவுள்ள அரசாங்கமே மக்களின் தலைவிதியைத் தீர்மானிக்கும். குறிப்பாகப் பொருளாதார நெருக்கடியில் இருந்து வெளியேறாத ஒரு நாட்டின் அரசாங்கத்தைத் தெரிய மக்களுக்கு ஒரு வாய்ப்புக் கிடைப்பது அரிது. உலகின் பல நாடுகளில் அவ்வாய்ப்புக் கிடைப்பதில்லை. ஆனால் 2022 பொருளாதார நெருக்கடி, அதைத் தொடர்ந்த மக்கள் போராட்டங்கள் ஆகியவற்றின் பின்னர் மக்கள் பிரதிநிதிகளைத் தெரிவதற்கான வாய்ப்பை இத்தேர்தல் வழங்கியுள்ளது. மக்கள் போராட்டங்களின் போது “225 பேரையும் வீட்டுக்கு அனுப்புவோம்” என்பது முக்கிய போராட்ட கோசமாக இருந்தது. இப்போதைய வினா அதில் எத்தனை பேரை மக்கள் மீண்டும் பாராளுமன்றம் அனுப்பப் போகிறார்கள் என்பதே.
2022 மக்கள் போராட்டங்களும் அதைத் தொடர்ந்த அரசியல் கதையாடல்களும் “மாற்றம்” என்பதைத் பற்றித் தொடர்ச்சியாகப் பேசிவந்திருக்கின்றன. அவற்றில் “சிஸ்டம் சேஞ்”, “அரசியல் கலாசார மாற்றம்” என்பன முன்னுரிமை பெற்றன. மாற்றத்திற்கு மக்கள் தயாராக இருக்கிறார்கள் என்பதை ஜனாதிபதித் தேர்தல் முடிவுகள் காட்டின. ஆனால் அது பெரும்பான்மையானோரின் விருப்பல்ல என்பதையும் – எவரும் அறுதிப் பெரும்பான்மை பெறாமை – அதே முடிவுகளே காட்டின. ஜனாதிபதித் தேர்தலைக் காட்டிலும் வாக்காளருக்கு மிக நெருக்கமான பாராளுமன்றத் தேர்தலில் இந்த மாற்றத்தை நிகழ்த்த மக்கள் தயாராக இருக்கிறார்களா?
இலங்கையின் தேர்தல் பிரசாரங்கள் கொள்கை வயப்பட்டதாகவோ நெறிமுறை சார்ந்ததாகவோ அமைவதில்லை. பல ஜனநாயக நாடுகளில், அரசியல் கட்சிகள் மற்றும் வேட்பாளர்கள் தங்கள் தேர்தல் பிரச்சாரங்களின் போது மக்கள் எதிர்கொள்ளும் பிரச்சினைகளில் தங்கள் கொள்கைகளை மையப்படுத்தி அதற்காக வேலைத்திட்டங்களை வெளிப்படுத்துகிறார்கள். இந்தச் செயன்முறையின் அடிப்படையான நோக்கம் வாக்காளர்கள் வாக்களிப்பதற்கு முன் நன்கு அறிந்த முடிவுகளை எடுக்க வழி செய்வதாகும். எனவே, இந்த இலக்குகளை அடைவதற்கும், மக்களிடையே குடிமைக் கடமை உணர்வை ஏற்படுத்துவதற்கும் தேர்தல் பிரசாரங்கள் அவசியமானவை.
மக்கள் பொதுவாக தங்களுக்கு விருப்பமான வேட்பாளர்களுக்கு வாக்களிக்கிறார்கள், அவர்கள் தங்கள் தேவைகளை நிவர்த்தி செய்வார்கள் மற்றும் அவர்களின் பிரச்சினைகளைத் தீர்ப்பார்கள் என்று எதிர்பார்க்கிறார்கள். இந்த எதிர்பார்ப்பானது, இலங்கையில் பேசுபொருளாகவுள்ள “புதிய அரசியல் கலாசாரத்தின்” பகுதியாக இருக்கமுடியுமா என்ற வினாவை எழுப்பது அவசியம். இந்தப் பின்புலத்தில் அரசியல் நாகரீகம் மற்றும் நெறிமுறைகளோடு இணைந்த தேர்தல் பிரசாரங்களை நடத்துவது முக்கியமானது.
நெறிமுறையான பிரசாரங்கள் நேர்மை, ஒருமைப்பாடு மற்றும் வெளிப்படைத்தன்மை ஆகியவற்றால் வகைப்படுத்தப்படுகின்றன. இது வாக்காளர்களுக்கு தகவலறிந்த முடிவுகளை எடுக்க உதவுகிறது. மாறாக, நெறிமுறையற்ற பிரசாரம் பொதுமக்களின் நம்பிக்கையை குறைமதிப்பிற்கு உட்படுத்துகிறது, குழப்பத்தை வளர்க்கிறது, பிளவுகளை உருவாக்குகிறது, சினத்தை அதிகரிக்கிறது மற்றும் எதிரிகளைப் பற்றிய எதிர்மறையான உணர்வுகளுக்கு வழிவகுக்கிறது. எனவே, அரசியல் தலைவர்கள் தங்கள் அரசியல் பிரச்சாரங்களிலும் இந்த நெறிமுறைகளை நிலைநிறுத்த வேண்டிய பொறுப்பு உள்ளது.
தேர்தல் பிரசாரங்களை நடத்துவதில் நாகரீகம் மற்றும் கண்ணியம் ஆகியவற்றில் குறிப்பிடத்தக்க சரிவு இந்த நாட்டில் இதுவரை நடைபெற்ற பல பிரசாரங்களில் காணப்பட்டது. தேர்தல் பிரசாரத்தின் போது அரசியல்வாதிகளுக்கு இடையே ஒழுக்கக்கேடான நடத்தைக்கு எல்லையே கிடையாது. அரசியல் பேச்சுக்களில் நாகரீகம் மற்றும் கண்ணியம் குறைந்து வருவது மிகவும் சாதாரணமாகிவிட்டதால், வேட்பாளர்கள் பெயரைக் கொச்சைப்படுத்தல், எதிராளிகளை இழிவுபடுத்துதல், தனிப்பட்ட தகராறு மற்றும் வெட்கக்கேடான பொய்களைப் பேசுதல் போன்ற கேவலமான பிரசாரங்களில் ஈடுபடுகின்றனர். பிரசாரங்கள் முக்கியமாக அவர்களின் அரசியல் தத்துவங்களை விட ஆளுமைகளை சார்ந்துள்ளது. இந்த நாட்டில் தேர்தல் பிரச்சாரத்தின் ஒரு பகுதியாக பேரினவாத எரிச்சலூட்டும் சொல்லாட்சிகளில் ஈடுபடுவதும் மாறிவிட்டது. தேவையான நடவடிக்கைகள் சரியான நேரத்தில் எடுக்கப்படாவிட்டால், இந்த அருவருப்பான நடத்தை வரவிருக்கும் பல தேர்தல் பிரச்சாரங்களில் தீவிரமான விகிதாச்சாரத்தை எடுத்துக் கொள்ளலாம்.
இதுபோன்ற கீழ்த்தரமான தந்திரோபாயங்களுக்கு அடிபணியாமல் பிரச்சினை சார்ந்த பிரச்சாரங்களை நடத்துவது வேட்பாளர்களின் பொறுப்பாகும். அரசியல்வாதிகள் முக்கியமான பிரச்சினைகளுக்கு தீர்வு காணாமல் எதிரிகளை இழிவுபடுத்துவதற்கு முன்னுரிமை அளிக்கும்போது, அவர்கள் நச்சு அரசியல் சூழலை வளர்க்கிறார்கள், இது மக்களின் நம்பிக்கையை சிதைக்கிறது மற்றும் மக்களுக்கு முக்கியமான பிரச்சினைகளில் இருந்து விலகுகிறது. இவர்களை இனங்கண்டு ஒதுக்க வாக்காளர்கள் தயாரா?
பொதுமக்களின் கருத்து பெரும்பாலும் அரசியல்வாதிகளை ஊழல்வாதிகள், சுயநலவாதிகள் என்று சித்தரிக்கிறது. அவர்கள் பொதுமக்களின் எதிர்பார்ப்புகளை பூர்த்தி செய்யத் தவறிவிட்டார்கள். பலர் அழுத்தமான கேள்விகளுக்கு பதிலளிப்பதைத் தவிர்க்கிறார்கள். அவர்களின் தவறான செயல்களுக்கான பொறுப்பை அரிதாகவே ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள். அவர்கள் பெரும்பாலும் தங்கள் செயல்களில் வெளிப்படைத்தன்மையைக் கொண்டிருக்கவில்லை, இது அரசியல் நிறுவனங்கள் மற்றும் அவர்களுக்குள் பணியாற்றும் தனிநபர்கள் மீது அதிருப்தியை வளர்க்க வழிவகுக்கிறது. சில வேட்பாளர்கள் இனம், மதம் மற்றும் சாதி அடிப்படையில் பழிவாங்கும் மற்றும் பழிவாங்கும் நிகழ்ச்சி நிரல்களில் பிரசாரம் செய்கிறார்கள். எனவே, அரசியல் கட்சிகள் மற்றும் அவர்களின் கொள்கைகளை இனம், மதம், சாதி மற்றும் தனிப்பட்ட தொடர்புகளை மட்டுமே அடிப்படையாகக் கொண்டு ஆதரிப்பதை விட விமர்சன ரீதியாக மதிப்பீடு செய்வது மக்களின் கைககளிலேயே உள்ளது.
சமீப ஆண்டுகளில் பதவிக்கு போட்டியிடும் வேட்பாளர்களின் தரம் வெகுவாகக் குறைந்துள்ளது என்ற பரவலான கவலைகள் உள்ளன. முந்தைய பாராளுமன்றத்தில், பல உறுப்பினர்கள் கிரிமினல் குற்றங்களில் ஈடுபட்டதாக குற்றம் சாட்டப்பட்டது மற்றும் அவர்கள் பாராளுமன்றில் நடந்துகொண்ட முறை வெறுக்கத்தக்கது. பாரளுமன்றம் போன்ற மேன்மைமிகு சட்டமன்றம் ஒன்று கீழ்த்தரமான உறுப்பினர்களைக் கொண்டதாக அமையும் போது, மக்கள் முழு பாராளுமன்ற அமைப்பின் மீதும் நம்பிக்கையை இழக்க நேரிடுகிறது. நாட்டில் அரசியல் கலாசாரம் பாதிக்கப்படுகிறது.
நாட்டின் அரசியல் கலாசாரத்தில் மாற்றத்தை ஏற்படுத்த வாக்காளர்கள் விரும்புவார்களாயின் இரண்டு விடயங்களை மனதில் கொள்ள வேண்டும்.
- எங்களுடையது பல இனங்கள், பல கலாசாரங்கள் மற்றும் பல மதங்களைக் கொண்ட நாடு என்பதை மக்கள் அங்கீகரிக்க வேண்டும், மேலும் அனைத்து சமூகங்களின் அபிலாஷைகளும் மதிக்கப்பட வேண்டும் என்ற உண்மையை ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும்.
- ஒரு அரசியல் கட்சியின் கொள்கைகளை விமர்சன ரீதியாக மதிப்பிடாமல் தனிப்பட்ட காரணங்களுக்காக மக்கள் ஆதரிக்கக் கூடாது. அவ்வாறு ஆதரித்ததன் விளைவுகளை மக்களே அனுபவித்துள்ளனர்.
அடுத்து வரவுள்ள அரசாங்கத்தின் முன்னே பிரதானமாக நான்கு சவால்கள் உள்ளன. அதைப் பற்றிய புரிதலோடு வாக்காளர்கள் தங்கள் முடிவுகளை எடுத்தாக வேண்டும். முதலாவது நாட்டின் பொருளாதாரம் பற்றியது. இப்போது நாட்டின் பொருளாதார எதிர்காலம் சர்வதேச நாணய நிதியத்தின் கைகளில் உள்ளது. முன்னாள் ஜனாதிபதி ரணில் விக்கிரமசிங்க இலங்கையின் சர்வதேச இறையாண்மை பத்திரங்களை (அந்நியக் கடனில் ஒருபகுதி) வைத்திருப்பவர்களுடன் செப்டம்பர் மாதம் நாட்டின் தேர்தல் சட்டங்களை மீறி ஒரு உடன்பாட்டுக்கு வந்தனர். அது நாட்டிற்கு பேரழிவு தரும் உடன்பாடாகும். அது இப்போது புதிய தேசிய மக்கள் சக்தி அரசாங்கத்தின் உத்தியோகபூர்வ நிலைப்பாடாக இணைக்கப்பட்டுள்ளது. ஊழல் மற்றும் பேரழிவு தரும் சர்வதேச நாணய நிதியத்தின் உடன்படிக்கையை மறுபரிசீலனை செய்வதாக தனது பிரச்சாரங்களில் உறுதியளித்தாலும் அனுரவின் நடத்தை நம்பிக்கை தருவதாக இல்லை. இலங்கையின் தேசியக் கடன் தொடர்ச்சியாக அதிகரித்த வண்ணமுள்ளது. பொருளாதார நெருக்கடிக்கு வழிகோலிய பணம் அச்சிடுதலை இவ்வரசாங்கமும் செய்துள்ளமை அண்மையில் தெரிய வந்துள்ளது. மத்திய வங்கி கடந்த மாதம் 100 பில்லியன் இலங்கை ரூபாய்களை அச்சிட்டுள்ளது. புதிய அரசாங்கம் பொருளாதாரத் தளத்தில் தடுமாறுகிறது.
இதற்கு இன்னொரு உதாரணம் எரிபொருள் விலைகளைக் குறைக்க இயலாமையாகும். புதிய அரசாங்கம் கடந்த அரசாங்கத்தின் கீழ் நடைமுறைப்படுத்தப்பட்ட அதே எரிபொருள் விலை சூத்திரத்தையே தொடர வேண்டிய கட்டாயத்தில் உள்ளோம் என அமைச்சரவைப் பேச்சாளர் விஜித ஹேரத் அண்மையில் தெரிவித்துள்ளார். அனுர பதவிக்கு வந்தால் எரிபொருளின் விலை தற்போதைய விலையில் மூன்றில் ஒரு பங்காக குறைக்கப்படும் என அவரது தேர்தல் பிரசாரத்தின் போது தெரிவிக்கப்பட்டது. எவ்வாறாயினும், ஆட்சிக்கு வந்தபின்னர், அரசாங்கம்; பெற்றோல் விலையை 6.4 வீதத்தினாலுமே டீசல் விலையை 7.8 வீதத்தினாலும் குறைக்க முடிந்தது. அக்டோபர் மாதத்திற்கான விலையை குறைக்கவியலவில்லை. அரிசி, தேங்காய், முட்டை போன்ற அத்தியாவசியப் பொருட்களின் விலை அதிகரித்துள்ளது. அதைக் கட்டுப்படுத்த இயலாமல் அரசாங்கம் நெருக்கடியை எதிர்நோக்குகிறது.
இரண்டாவது சவால், நாட்டின் கொள்கைகளை நடைமுறைப்படுத்துவது பற்றியது. இதை ஒரு உதாரணம் மூலம் விளக்கலாம். நாட்டில் நெல் உற்பத்தி அதிகரிக்க வேண்டும். அதுவே விலைகளைக் கட்டுப்படுத்தவும் தன்னிறைவைப் பேணுவதற்கான வழியாகும். நாட்டின் வருடாந்த நெல் உற்பத்தியைக் கட்டுப்படுத்த அரசாங்கம் நடவடிக்கை எடுக்காததால் ‘அரிசி ஏகபோகம்’ நிலவுகிறது. தற்போது, உணவுத் திணைக்களம் இல்லை, கூட்டுறவு சங்கங்கள் செயலிழந்துள்ளன, நெல் சந்தைப்படுத்தல் சபை வினைத்திறனற்ற நிறுவனமாயுள்ளது. மக்களின் அடிப்படைத் தேவையான உணவுத் தேவையை நிறைவுசெய்ய அரசாங்கம் கொள்கைரீதியான செயற்பாடுகளை மேற்கொண்டாக வேண்டும். இவற்றை செய்வதற்கு அரசாங்கத்திற்கு வேண்டிய நிர்வாக ஒத்துழைப்பு கிடைப்பதாகத் தெரியவில்லை. இது தேசிய மக்கள் சக்தி அரசாங்கத்திற்கு பாரிய சவாலாகும். ஒருவேளை அறுதிப் பெரும்பான்மையுடனான நிலையான அரசாங்கம் அமையின் நிலைமைகள் மாறலாம்.
மூன்றாவது சவால், நாட்டின் தேசிய இனப்பிரச்சனை பற்றியது. இதன் தொடக்கப்புள்ளி புதிய அரசியலமைப்பாகும். இலங்கை அரசின் அடித்தளத்தை மறுசீரமைப்பதற்கு புதிய அரசியலமைப்பு வேண்டும். இலங்கை அரசானது 1978 முதல் சர்வாதிகாரத் தன்மையுடைய எதேச்சதிகார ஆட்சி முறைமையாக மாறியுள்ளது. இது ஒழிக்கப்பட வேண்டும். இதை வெறுமனே அரசியலமைப்பு சீர்திருத்தங்களின் வழி செய்துவிட முடியாது. இலங்கையின் கடந்த முப்பதாண்டுகால அனுபவம் என்பது புதிய அரசியலமைப்பு முயற்சிகள் அனைத்தையும் சீர்திருத்தங்களாகச் சுருக்கியதன் வரலாறே. தேசிய இனப்பிரச்சனைக்கான தீர்வின் மையப்புள்ளியாக இது அமைதல் வேண்டும். 13ம் சீர்திருத்தம் குறித்துப் பேசுவதையே ஜனாதிபதியும் தேசிய மக்கள் சக்தியும் தவிர்க்கின்ற நிலையில் இலங்கையில் உள்ள அனைத்துத் தேசிய இனங்களின் உரிமைகளை அரசியலமைப்பு ரீதியாக உறுதிப்படுத்துகின்ற ஒரு அரசியலமைப்பு தவிர்க்கவியலாதது. அதைச் சாத்தியமாக்குவதற்கு தேவையான பாராளுமன்ற பெரும்பான்மை என்பதும், அதனிலும் மேலாக அதற்கு ஆதரவு வழங்கக்கூடியவர்கள் பாராளுமன்றம் செல்வதும் முக்கியமானது.
நான்காவதும் இறுதியானதுமான சவால், நாட்டின் அயலுறவுக் கொள்கை பற்றியது. அதன் முக்கியத்துவத்தை இஸ்ரேலியர்களுக்கு எதிரான அச்சுறுத்தல் தொடர்பிலும், அதைத் தொடர்ந்த அமெரிக்கத் தூதரகத்தின் எச்சரிக்கையின் பின்புலத்திலும் ஜனாதிபதி உணர்ந்திருப்பார். புதிய அரசாங்கம் வகுக்கப்போகும் அயலுறவுக் கொள்கையே அவர்களின் ஆட்சியின் ஆயுள்காலத்தைத் தீர்மானிக்கும்.
நிறைவாக, புதியவர்கள் பாராளுமன்றம் செல்லட்டும். அவர்கள் அரசியலையும் ஆட்சியியலையும் பழகட்டும். பழையவர்கள் இழைத்த சேதத்தை விட அதிகமாகப் புதியவர்கள் பிரதிநிதிகளாக இழைக்கப்போவதுமில்லை. அதேவேளை புதியவர்கள், தொலைநோக்குள்ளவர்களாக, எல்லாவற்றிலும் மேலாக மக்களின் மீது கரிசனை உள்ளோராக இருக்க வேண்டும். அவ்வாறானோரை தெரியும் பொறுப்பு வாக்காளருடையது.
இன்று நாட்டுக்குத் தேவையானது ஸ்திரத்தன்மை. அதற்கான வாய்ப்புக்களை உருவாக்குவது மக்களின் கடமை. இன்னொரு நெருக்கடிக்கான விதையை தங்கள் வாக்குகளின் வழி உருவாக்காமலிருப்பது சாலச் சிறந்தது மட்டுமன்றிப் புத்திசாலித்தனமானது.
